جستجو
   
    Delicious RSS ارسال به دوستان خروجی متنی
    کد خبر : 48700
    تاریخ انتشار : 27 اسفند 1392 9:55
    تعداد بازدید : 418

    او تنها یکی از ایرانیانی بود که در خارج از کشور زندانی شده بود!

    جدای از چند هزار ایرانی که در زندان های کشور همسایه و شرق آسیا در شرایط بسیار بدی به سر می برند، تعدادی از اتباع ایران نیز در سال های اخیر در کشورهای غربی با بهانه های واهی و بدون برخورداری از حمایت های لازم درگیر دادگاه و زندان شده اند. یوسف پیرزاده یکی از این ایرانیان است که هشت سال درگیر چنین مشکلی شده است.
    بعضی اتباع ایرانی در سال‌های گذشته به واسطه بی توجهی وعدم حمایت دولت و دستگاه دیپلماسی کشورمان در شرایطی سخت و با سرگذشت‌هایی تلخ ازسوی بیگانگان مورد تهاجم و آسیب قرار گرفته‌اند و حقوق تضییع شده آنها جبران نشده است.

    به گزارش «تابناک»، «یوسف پیرزاده» تاجر ایرانی در تاریخ چهارم اسفند سال 84 برابر با 23 فوریه 2006 و درست زمانی که قطعنامه‌های به اصطلاح حقوق بشری یکی پس از دیگری توسط کشورهای غربی علیه ایران تصویب می شد، به موجب حکمی که ازسوی دادستانی کل کشور آلمان صادر شده بود توسط پلیس این کشور به شکلی وحشیانه و غیر انسانی بازداشت شد.

    پلیس آلمان در حالی به هتل محل اقامت و کار وی هجوم برده و وی و تعدادی از دوستان وهمکارانش را به اتهام واهی جاسوسی و تهیه لوازم نظامی برای جمهوری اسلامی ایران دستگیر و بازداشت نمود که طبق اظهارات دادستان آلمان مبنی بر حساسیت پرونده و ارزش آن برای سرویس های اطلاعاتی آن کشور، این حرکت بیشتر به یک نمایش رسانه ای شباهت داشت تا یک عملیات ضد جاسوسی وخرابکاری.

    پیرزاده در این باره می گوید: «این عملیات که در اصل به تلافی بازداشت یک آلمانی به نام «استفن لهربیر» و یک فرانسوی به نام «کلین» در خلیج فارس رخ داده بود به همراه حضور تعداد زیادی فیلمبردار و خبرنگار و بازتاب آنی و گسترده این خبر، حکایت از سناریویی از پیش تعیین شده داشت، چون مراحل بازجویی در محل دستگیری صورت گرفت و هر لحظه برهجوم مردم و تعداد خبرنگارن افزوده می شد که سعی می‌کردند از کوچکترین روزنه از چهره یک «جاسوس» تصویری شکار کنند.»

    وی می افزاید: «پس از آن در اوایل شب ازمیان زنجیره ای از هجوم مردم، پلیس و خبرنگاران من را به محلی سرد منتقل و صبح روز بعد با اسکورتی خاص و نمایشی به شهر «کارلسروهه» و محل دادستانی کل آلمان برده و با دستور قاضی مبنی بر بازداشت موقت اینجانب، من را به زندان شهر «راین باخ» انتقال دادند.»

    نکته آن که؛ با وجود تبلیغات شدید در رسانه های آلمانی و غربی از یک سو و نامه نگاری شخص پیرزاده و وکلا با سفارت و کنسولگری جمهوری اسلامی ایران در آلمان و نیز فشار خانواده در تهران از سوی دیگر، متاسفانه تا تاریخ 26 خرداد سال بعد، یعنی 3 ماه بعد، وزارت خارجه هیچ حرکتی نکرده و در نهایت با اعزام یکی از کارکنان سفارت، تنها قول حضور به صورت مستمع در دادگاه و نظارت بر مظلومیت و محکومیت غیر قانونی یک هموطن داده می شود.

    پیرزاده در این باره می گوید: «این رفتار سفارت در حالی بود که کلیه خرید های تجاری صورت گرفته از سوی اینجانب در آلمان کاملا شفاف و با مجوز قانونی تهیه و به ایران صادر شده بود، چنانچه دادستان آلمان در طول دادرسی موفق به ارائه حتی یک مدرک دال بر تهیه و صدور کالای نظامی یا غیرقانونی نشده و تنها با توسل به مدارک شنیداری (شنود) و گمانه زنی غلط کارشناسان خود حکم به محکومیت اینجانب داد.»

    بنابر این گزارش، یوسف پیرزاده پس از این همه بی مهری، نهایتا در تاریخ هفتم مرداد سال 86 در سکوت و بی اطلاعی مطلق دولت به کشور برگشت.
     
    وی در این باره می گوید: «پس از بازگشت به تهران، در تاریخ 24 شهریور همان سال با رییس جمهور وقت آقای احمدی نژاد دیدار و مراتب  تظلم خواهی و احقاق حقوق از دست رفته خود در کشور آلمان را به استحضار ایشان رساندم. ایشان مقرر فرمودند مدارک و مستندات را به جناب آقای مهندس ثمره هاشمی ارائه نمایم تا توسط ایشان پیگیری گردد و ضمن مقابله و پیگیری از مجاری حقوقی بین المللی نسبت به تامین و جبران خسارات و دلجویی، اقدامی خاص صورت گیرد.»

    این تاجر ایرانی می افزاید: «مدارک و توضیحات به آقای ثمره هاشمی ارائه گردید و ایشان مدارک را در اختیار بخش های مختلف جهت همکاری و مساعدت ارسال داشت و آن مراکز ضمن بررسی، گزارش های خوبی تهیه  و راهکارهایی نیز پیشنهاد نمودند از جمله نامه شماره 1001/م/1 مورخ دوازدهم آبان 86 به وزارت خارجه و پاسخ معاون کنسولی و امور مجلس  در تاریخ  پنجم دی ماه همان سال  و درخواست مجدد آقای ثمره هاشمی از آقای متکی در تاریخ بیست و یکم آبان همان سال.»

    پیرزاده اینگونه ادامه می دهد: «عدم همکاری برخی نهادهای مربوطه و فشار و پیگیری اینجانب مسئولین را بر آن داشت در جلسه ای که در دفتر معاونت حقوقی ریاست جمهوری وقت جناب آقای دکتر جعفرزاده صورت گرفت مرکز امور حقوقی بین المللی مسئولیت رسیدگی و ارائه راهکاری جهت حمایت و ارائه خدمات را به عهده گرفت و طی نامه شماره123/ الف  ت تاریخ 24/2/87 مراتب توسط مدیر کل توافق‌های بین المللی بررسی و گزارش گردید.»

    این در حالی است که با وجود ملاقات دوباره پیرزاده با دکتر احمدی نژاد در تاریخ 14/6/87 در مراسم افطار، متاسفانه با طولانی شدن مدت بررسی و ارجاع های مختلف و بی نتیجه، شکواییه وی در دادگاه قانون اساسی آلمان در خصوص حکم صادره از سوی دادگاه فرانکفورت مبنی بر محکومیت رد و حکم صادره به واسطه عدم حمایت و بی توجهی مسئولین ایرانی تایید و درخواست تجدید نظرخواهی رد شد و این شهروند ایرانی از حقوق مسلم خود محروم و خسارات زیادی را متحمل می شود.

    پیرزاده در این باره می گوید: «پس از این اتفاقات، اینجانب طی نامه ای از مسئولین مرکز حقوقی بین اللملی ریاست جمهوری  در خواست نمودم جهت شرکت و اقامه دعوا در دادگاه حقوق بشر اروپا (استراسبورگ) علیه کشور آلمان اعلام آمادگی و اینجانب را مورد حمایت قرار دهند که نامه درخواست و موافقت معاونت آن مرکز به شماره 358/الف به تاریخ 25/6/87 موجود می باشد.»

    نکته آنکه این شهروند و هموطن ایرانی، در طول این مدت مراجعات متعددی به رئیس جمهور و معاونین و مشاورین وی داشته و در مورد احقاق حقوق از دست رفته خود از آنها به واسطه اتهام منتسب به نظام تقاضای مساعدت وهمکاری نموده و همچنین با تمامی نهادهای مرتبط از جمله وزارت خارجه، شورای امنیت ملی، کمیسیون امنیت ملی مجلس، کمسیون اصل 90، بازرسی کل کشور و دیگر نهادهای اجرایی و نظارتی نامه نگاری و با مسئولین آنها دیدار و گفتگو داشته است اما دریغ از حتی یک حرکت!!

    بر اساس آنچه گفته شد، در هر صورت این موضوع دو شکل بیشتر ندارد :

    الف) اتهامات وارده ومحکومیت  صادره ازسوی محاکم آلمان درست بوده و جمهوری اسلامی از خدمات این تاجر ایرانی بهرمند بوده است که در این صورت طبق قانون، نظام موظف است علاوه بر جبران خسارات از او و امثال او پشتیبانی، حمایت و دلجوئی نماید .

    ب) دولت آلمان با زور و بدون هیچ مدرکی یک ایرانی را 18 ماه بازداشت و خسارات بسیاری به وی وارد و حقوق فردی و ملی وی را پایمال نموده است که در این صورت باز هم طبق قانون، نظام موظف است با طرح شکوائیه ای در محاکم بین المللی از حقوق حقه اتباع خود دفاع و آنان را مجاب به تامین خسارات و رعایت حقوق مردم ایران نماید.

    و آخر اینکه؛ بی مهری و بی توجهی دولت وعدم دفاع وحمایت به موقع از اتباع ایرانی در محاکم بین المللی محصولی جز گستاخی بیگانگان و دلسردی مردم ایران در بر نخواهد داشت. در این میان جالب ان است که شبکه تلویزیونی صدا و سیما در سال 1388، پیرزاده را یکی از فراوان قربانیان چنین مسائلی می‌داند، ولی گویا پیگیری آسیبی که به وی و افرادی شبیه وی وارد شده است، به سرانجام مشخصی نرسیده است.
     
     
    به نقل از :
    www.tabnak.ir 

     
     


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :
تعداد بازدید کنندگان کل :
تا کنون :
25857051
اکنون :
87